ทำไมพวกสูจึงมองชีวิตอยู่ภายใต้กรอบงบประมาณประจำปีของตาสีตาสา ?

บ่อยครั้งที่ ผม เห็นเด็กๆโดนผู้สูงอายุด่าว่าเพียงเพราะกระทำการแบบเด็กๆ เช่น เล่นบนกองทราบ หรือ เล่นดิน หรือ วิ่งเล่นตากฝน เป็นต้น
สิ่งที่ผู้มีอำนาจในบ้านเมืองทำคืออะไร? มันก็ไม่ต่างกับการเล่นกองทราย ที่เด็กๆเล่นกัน เพียงแต่เปลี่ยนจากทรายเป็นหยาดเหงี่อแรงงานของชนชั้นกรรมาชีพ เพื่อแปรเปลี่ยนเป็นงบประมาณประจำปีเพื่อแจกจ่ายไปได้ทั่วถึงกัน
ผมยังจำได้ ไม่รู้สมัยไหน ตอนนั้นยังเด็กแต่ก็ยังเด็กไม่มากเกินพอที่จะรับรู้ความมากหรือไม่มาก ตอนนั้นมารดาและบิดาของผมอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ซึ่งมิได้ลำบากลำบนอัตคัตขัดสนดังเช่นสมัยนี้ เพราะสมัยนั้น บิดาผมยังมีชีวิตอยู่
บิดาผมได้ถือถุงมาถุงหนึ่ง ซึ่งในถุงหิ้วพลาสติกใสนั้นมีถุงเล็กๆๆๆเขียนข้างถุงว่า เมล็ดพันธ์ผักต่างๆ นับรวมๆแล้วได้ 1 ถุง คือ เมล็ดผักบุ้ง บิดาผมแกะถุงกับเล็บอันคมของเขา ( บิดาผมไม่เคยใช้ปากฉีกถุงและไม่มีเขี้ยวที่ยาวจนลากดิน ) แล้วส่งก้อนกลมๆเล็กๆดำๆขนาดเท่าหัวไม้ขีดเห็นจะได้ให้ผม ผมนับได้ 17 ก้อน มันคือเมล็ดผักบุ้งในถุงซึ่งมาจากโครงการผักสวนครัว รั้วกินได้ จากนั้น บิดาผมก็เอาไม้ขีดไฟที่ใช้จุดใบจากหรือใบตองแห้งเพื่อสูบบุหรี่ จุดที่ก้นถุง เพื่อให้ถุงใบนั้นสลายตัวกลายเป็นสารเคมีขึ้นไปทำลายชั้นบรรยากาศโลก ถุงใบนั้นก็สลายไปทันที ผมไปขุดร่องผักตามประสาเด็กเพื่อเตรียมปลูกผักบุ้ง ผมขุดร่องอย่างสวยงามตามประสาผมในขณะนั้น แล้วก็จัดการนำเมล็ดผักบุ้ง มาวางเป็นแนวสี่เหลี่ยม วางได้ 4 แถวแถวละ 4 ต้น เนื่องจากผมทำเมล็ดผักบุ้งหล่นหายไป 1 เมล็ด จึงเหลือ 16 เมล็ด ( 17-1 = 16 )
ผักบุ้งผมเริ่มงอก ผมดีใจเต็มที่ รดน้ำทุกวัน ปวดฉี่ที่ไหนก็อดทนมาฉี่ใส่ผักบุ้ง จนงอกงามดี พอจะนำมาผัดได้ ผมก็ตัดทั้ง 16 ต้นมา ให้มารดาผัด มารดาก็ผัดอย่างเชี่ยวชาญ จนได้ผักบุ้งผัดจานเล็กสำหรับผม

นั่นคือ การจัดสรรค์งบประมาณอย่างลงตัว ของรัฐบาลสมัยหนึ่ง

ผมโตขึ้นและได้มีประสบการณ์ในเรื่องต่างๆมากขึ้นตามไปด้วยและได้สัมผัสกับ Google earth ผมลองเล่นๆดู ดูจากนอกโลกมันสวยงามเว้ยเห้ย กลมปี๊ดเชียว เหมือนลูกปิงปอง มีทะเล มีแผ่นดิน นั่นคือความรู้สึกตอนผมมองโลกของผมเอง เห้ยตะวันออกกลางทำไมมันเหลืองยังงั้นวะ? ผมตั้งคำถามกับตนเอง เอ้ เมืองไทยเราเขียวดีเว้ย ผมบ่นกับตัวเอง ผมซูมลงไปไกล้ๆ มาเมืองไทยมั่ง ไปญี่ปุ่นบ้าง ไปอเมริกาบ้าง ออสเตรเลียบ้าง เยอะไปหมด แล้วมาต้องตำถามกับตนเอง เห้ย ทำไมวางผังเมืองยังงี้วะเมืองไทย เห้ยทำไมบ้านหลังนั้นใหญ่จัง ? เห้ยทำไมสีน้ำดำจัง เห้ยทำไมมันวุ่นวายจังวะ และแล้วผมก็ ซูมเอาท์ออกไปอีก เพื่อหมุนโลกเล่น และดูจากมุมสูงเพื่อชมความสวยงามจอมปลอม

แต่ผมก็ไม่เคยมองที่อยู่ใต้กรอบงบประมาณ